شماره 2 (2026)

تحول سیاست امنیتی جاپان؛ از صلحطلبی پساجنگ تا بازدارندگی فعال

تحول سیاست امنیتی جاپان؛ از صلحطلبی پساجنگ تا بازدارندگی فعال

منتشر شده: 1405/05/03

نویسندگان

Alireza Ansary Kargar

alirezaansary@yahoo.com

چکیده

چکیده فارسی

سیاست امنیتی جاپان پس از جنگ جهانی دوم، در چارچوب قانون اساسی صلح طلبانه، محدودیتهای دفاعی و وابستگی راهبردی به ایالات متحده شکل گرفت. این کشور پس از سال 1۹۴۵، با پرهیز از نظامی گری و تمرکز بر بازسازی اقتصادی، سیاستی محتاطانه را دنبال کرد که بر دفاع محدود، عدم استفاده از زور و اتکا به چتر امنیتی امریکا استوار بود. بااینحال، تحولات ژئوپولیتیکی شرق آسیا، ظهور چین بهعنوان یک قدرت اقتصادی و نظامی، تهدیدهای موشکی و هستهای کوریای شمالی و تغییر موازنه قوا، زمینه را برای بازتعریف تدریجی نقش امنیتی جاپان فراهم ساخت. پرسش اصلی تحقیق این است که سیاست امنیتی جاپان از سال 1۹۴۵ تا 2۰2۵ چه روند تحولی را طی کرده و چگونه از صلح طلبی پساجنگ بهسوی بازدارندگی فعال حرکت کرده است؟ فرضیه تحقیق بر این مبنا استوار است که این تحول، نه نشانه بازگشت به نظامی گری، بلکه پاسخی تدافعی و عقلانی به افزایش تهدیدهای محیطی و ضرورت حفظ امنیت ملی و توازن قوا در شرق آسیا است. روش تحقیق، تحلیلی ـ تبیینی و مبتنی بر منابع کتاب خانهای، اسناد رسمی، مقالات و سایت های معتبر است. یافتهها نشان می دهد که جاپان، ضمن حفظ اصول صلح طلبی، بهتدریج از دفاع محدود و وابستگی امنیتی به امریکا، بهسوی افزایش ظرفیتهای دفاعی، بازدارندگی فعال، هم کاریهای چندجانبه و نقشآفرینی محتاطانه در نظم منطقهای حرکت کرده است. افزایش بودجه دفاعی، تصویب قوانین امنیتی، بازنگری در استراتژی امنیت ملی و مشارکت در «کواد»، بیان گر تلاش جاپان برای مدیریت تهدیدات نوین و حفظ ثبات منطقهای است.

Abstract (English)

Japan’s security policy after World War II was shaped by its pacifist constitution, defense-related restrictions, and strategic dependence on the United States. After 1945, Japan avoided militarism and focused on economic reconstruction, following a cautious security policy based on limited defense, the non-use of force, and reliance on the U.S. security umbrella. However, geopolitical developments in East Asia, the rise of China as an economic and military power, North Korea’s missile and nuclear threats, and changes in the regional balance of power gradually created the conditions for redefining Japan’s security role. The main question of this study is: What path has Japan’s security policy followed from 1945 to 2025, and how has it moved from postwar pacifism toward active deterrence? The hypothesis of the study is that this transformation does not indicate a return to militarism; rather, it represents a defensive and rational response to increasing environmental threats and the need to preserve national security and the balance of power in East Asia. The research method is analytical–explanatory and is based on library sources, official documents, and scholarly works in the field of international relations. The findings show that Japan, while maintaining its basic pacifist principles, has gradually moved from limited defense and security dependence on the United States toward expanding its defense capabilities, adopting active deterrence, strengthening multilateral cooperation, and playing a cautious role in the regional order. The increase in defense spending, the adoption of security legislation, the revision of the National Security Strategy, and participation in the Quadrilateral Security Dialogue (QUAD) reflect Japan’s effort to manage new threats and preserve regional stability.

کلیدواژه‌ها

فارسی

جاپانسیاست امنیتیصلح طلبی پساجنگبازدارندگی فعالشرق آسیاتوازن قوا

English

Japansecurity policypostwar pacifismactive deterrenceEast Asiabalance

اطلاعات مقاله

تاریخ دریافت

1405/05/03

تاریخ پذیرش

1405/05/03

تاریخ انتشار

1405/05/03

نحوه استناد

APA

Alireza Ansary Kargar (2026). تحول سیاست امنیتی جاپان؛ از صلحطلبی پساجنگ تا بازدارندگی فعال. مجله علمی-حقوقی پوهنتون هریوا, 2(2), .

MLA

Alireza Ansary Kargar. "تحول سیاست امنیتی جاپان؛ از صلحطلبی پساجنگ تا بازدارندگی فعال." مجله علمی-حقوقی پوهنتون هریوا, vol. 2, no. 2, 2026, pp. .

Chicago

Alireza Ansary Kargar. "تحول سیاست امنیتی جاپان؛ از صلحطلبی پساجنگ تا بازدارندگی فعال." مجله علمی-حقوقی پوهنتون هریوا 2, no. 2 (2026): .